ENGLISH Anasayfa  |  Editörden  |  Biz Kimiz?  |  Yayın İlkeleri  |  Sayılar  |  Abone  |  Linkler  |  Bize Yazın
MAKALELER:
Halit Çalış: TEBERRU EHLİYETİ BAĞLAMINDA KADININ MALÎ ÖZERKLİĞİNİN ERKEĞİN İZNİNE BAĞLANMASI
Osman Güner: TARİHSEL SÜREÇTE SÜNNETİN BAĞLAYICILIĞI OLGUSUNA BUHÂRÎ’NİN FIKHU’L-HADÎSİ ÖZELİNDE BİR BAKIŞ
Metin Yılmaz: İSLÂM TARİHİNİN İLK DÖRT ASRINDA KURUMSAL İŞ BİRLİKTELİĞİNE BİR ÖRNEK: MUHTESİB-POLİS DAYANIŞMASI
Bahattin Dartma: KUR’ÂN’IN SES, SÖZ, ANLAM UYGUNLUĞU
Yavuz Köktaş: ŞÂTIBÎ’NİN HADÎS VE SÜNNET ANLAYIŞI
Gıyasettin Arslan: TÜRKÇE KUR’AN MEALLERİNDE “MİN” HARFİNİN AKTARIM PROBLEMİ
Şaban Haklı: İBN SÎN FELSEFESİNDE “FÂİL NEDEN”İN (ETKİN NEDEN), NEDENSELLİK SORUNU AÇISINDAN İNCELENMESİ
Celaleddin Çelik: SOSYAL EŞİTSİZLİK İLE DİNÎ YAŞAYIŞ ARASINDAKİ ETKİLEŞİME SOSYOLOJİK BİR YAKLAŞIM
Şahin Efil: PARAPSİKOLOJİK FENOMENLER ÜSTÜNE BİLİMSEL VE FELSEFÎ BİR SORUŞTURMA
Robert W. Crapps Çeviri: Ali Ayten: PSİKANALİZ VE DİN
Mervyn Hiskett Çeviri: Kadir Özköse: BATI AFRİKA’DA KÂDİRİYYE TARİKATI MENSUPLARININ ISLAHAT HAREKETLERİ
Ahmed Muhtar Ömer Çeviri: Ömer Kara: MORFOLOJİK (SARFÎ) VE LEKSİKOLOJİK (MU’CEMÎ) DELÂLETLER ARASINDA ESMÂ-İ HÜSNÂDA TERÂDÜFÜN NEFYİ [ve FURÛKUN İSBÂTI]
 
ARAŞTIRMA NOTLARI:

Mustafa Tekin: OSMANLI’DA ULEMADAN AYDINA DÖNÜŞÜM SÜRECİ -SOSYOLOJİK BİR YAKLAŞIM-

Abdullah Feyzi Kocaer: İHTİSASIN ÖNEMİ VE HADİS KONUSUNDAKİ BİR MAKALENİN DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ

 
NOSTALJİ:

Fuad Köprülü: İSLÂM SÛFÎ TARÎKATLERİNE TÜRK-MOĞOL ŞAMANLIĞININ TE’SİRİ

  makaleler


TÜRKÇE KUR’AN MEALLERİNDE “MİN” HARFİNİN AKTARIM PROBLEMİ

Gıyasettin ARSLAN

Kutsal metinler, insanlara hitap ederler; bunun için onlar insanların anlayacakları dilden konuşurlar. Bunun en güzel örneği Kur’an-ı Kerim’dir. Nitekim o, bu yargının altını önemle çizer. Esasen dil o kadar önemlidir ki, onu ilk[1] ve olgun[2] şekliyle öğretimini bizzat yüce yaratıcı üstlenmiştir. Çünkü dil, her yönüyle son derece hassas ve incelikleri olan, aynı zamanda yaratıcının da kullandığı en kadim fenomenlerden biridir.

Dilin hassas/sanatsal inceliklerinden biri de şüphesiz harflerdir. Hemen hemen her dilde -özellikle de Arapça’da- harfler, linguistik öğeler içinde mühim bir yer tutarlar. Bu harflerden birisi de “harf-i cer” ailesinden addedilen  (min) harfidir.

İşte bu çalışmada biz (min) harfinin dilsel fonksiyonu ile onun Kur’an-ı Kerim’de yüklendiği kimi anlamları ve bunların Türkçe tercümelere ve meallere aktarımını incelemeye çalışacağız.

Bilindiği gibi Arapça’da  (min) harfi, birbirinden farklı anlamlarda kullanılmaktadır. Onun mekân ve zaman için başlangıç zarfı, bir şeyin bütününden bir bölüm/ba’ziyet, bir eylemde sebep bildirme, herhangi bir ifadede beyan ve tefsir görevi yapma, bazı harf ve edatlarla -(ba) (‘alâ) (fî) (‘an) (‘inde) gibi- eş anlamlı olarak kullanılması gibi fonksiyonları ilk akla gelen hususlardır. Bazen de (min) harfi te’kid ve sıla anlamında da kullanılmaktadır.[3]            

Bu bağlamda (min) harfinin geçtiği bazı ayetlerde üstlendiği kimi fonksiyonları temel kaynaklardan tespit ettikten sonra (min) harfinin bu ayetlerde hangi anlamda kullanıldığını ve Türkçe’ye aktarımda bu anlamların hedef dile hakkıyla, diğer bir ifadeyle öz anlamını koruyarak taşınıp taşınmadığı hususunu araştırdık. Bunun için otuza yakın Türkçe meale başvurduk. Türkçe mealin ilgili kısmını olduğu gibi alıntılayarak aldık ve kısa değerlendirmesini de yaparak bir sonuca gitmeye çalıştık. Değerlendirmede iki önemli nokta üzerinde durduk: Birincisi  (min) harfinin, kaynak dilden hedef dile aktarılırken ayet içerisinde yüklendiği anlamları korunmuş mu? İkincisi, kaynak dildeki anlamın (korunan şekliyle) Türkçe’ye aktarımında Türk dilinin gramer, edebiyat ve selikasına uyulmuş mu? Bütün bunları incelerken son derece objektif olmaya da çalıştık.

Mealleri hazırlayanların isimlerini[4] ilk geçtiği yerde tam, sonraki referanslarda kısaltarak sadece mütercimin soyadı ile gösterdik. Söz konusu meallerin hemen hepsinin başında isim olarak “Kur’an-ı Kerim”, “Meali” “Anlamı” ve “Tercümesi” gibi birbirine benzer ortak kelimeler bulunduğundan bunları tanıtım dip notunda tekrar tekrar zikretme gereği duymadık. Ayetlerin hemen altında yer alan tam mealler ise “Mürşid 3.0” programına aittir.[5] Bu programın kullanılması tamamen pratik olmasındandır. Tercih ettiğimiz mealler ve gerekçelerini ise her örneğin sonunda verdik.


[1] 2. Bakara, 31.

[2] 55. Rahmân, 4.

[3] İbn Manzûr, Cemâleddîn Muhammed b. Mükerrem, Lisânu’l-Arab, Dâru Sadr, Beyrut, 1993, XIII, 421. Râzî, Muhammed b. Ebû Bekr, Muhtâru’s-Sıhâh, Dâru’l-Kütübi’l-İmiyye, Beyrut, 1983, 635, Fîrûzâbâdî, Mecdüddîn, el-Kâmûsu’l-Muhît, Matbaatü’s-Saâde, Mısır, trsz., IV, 273. İbn Hişâm, Muğni’l-lebîb, el-Mektebetü’l-Asriyye, Beyrut, 1992, I, 349 vd. Abdurrahmân Câmi, Mulla Câmi, İstanbul, 1302, 387; Zerkeşî, Bedruddîn Muhammed, el-Burhân fî Ulûmi’l-Kur’ân, Dâru’l-Ma’rife, Beyrut, 1994, IV, 355. Süyûtî, Celâleddîn Abdurrahmân, el-İtkân fî Ulûmi’l-Kur’ân, Dâru İbn Kesîr, Dımaşk, 1996, I, 562-563.

[4]Hasan Basri Çantay, İstanbul, 1984; İsmail Hakkı İzmirli, Eren Yay., İstanbul, 1977; Elmalılı Hamdi Yazır, Birleşik Yay., sadeleştiren, Ali Bulaç, İstanbul, 1994; Ömer Rıza Doğrul, Bilgi Yay,. İstanbul, 1955; Ömer Nasuhi Bilmen, İpek Aş., (sadeleştirenler, Sadreddin Gümüş-Yakup Çiçek-Muhsin Demirci), İstanbul, 2001; Abdülbaki Gölpınarlı, Remzi Kitapevi, İstanbul, 1958; Abdullah Atıf Tüzüner, İstanbul, 1970; Hüseyin Atay, Sek Yay., Ankara, 1995; Hüseyin Atay-Yaşar Kutluay, DİB, Yay., Ankara, 1981; Ahmet Davudoğlu, Çelik Yay., İstanbul, trsz.; Fikri Yavuz, Sönmez Yay., İstanbul, trsz.; Süleyman Ateş, Şura Yay. İstanbul, trsz.; Ali Özek başkanlığında Heyet (Hayreddin Karaman, Ali Turgut, Mustafa Çağrıcı, İbrahim Kafi Dönmez, Sadreddin Gümüş), TDV Yay., Ankara, 1993; Talat Koçyiğit-İsmail Cerrahoğlu, (Bakara suresi) DİB, Yay., Ankara, 1984; Talat Koçyiğit, DİB, Yay., Ankara, 1990; Ziya Kazıcı-Necip Taylan, Çağrı Yay., İstanbul, 1991; Yaşar Nuri Öztürk, Yeni Boyut Yay., İstanbul, 1994; Ali Bulaç, Bakış Yay., İstanbul, trsz.; Beşir Eryarsoy-Ahmet Ağırakça, Buruc Yay., 1995; Sadreddin Gümüş-Yakup Çiçek-Muhsin Demirci, İpek Aş., İstanbul, 1997; Suat Yıldırım, Feza Gazetecilik Aş., İstanbul, 1998; Mehmet Nuri Yılmaz, Moro Yay., Ankara, 2000; Medine Balcı, Ebrar Yay., İstanbul, trsz.; Ömer Dumlu-Hüseyin Elmalı, İzmir İlahiyat Fakültesi Vakfı Yay., İzmir, 2001; Halil Altuntaş-Muzaffer Şahin, DİB, Yay., Ankara, 2001.

[5] Bu programın da büyük oranda Ali Özek başkanlığındaki heyetin hazırladığı (TDV Yay., Ankara, 1993) mealden yararlandığı bilâhare anlaşılmıştır.