ENGLISH Anasayfa  |  Editörden  |  Biz Kimiz?  |  Yayın İlkeleri  |  Sayılar  |  Abone  |  Linkler  |  Bize Yazın
MAKALELER:
Ahmet Yaman: ABDULLAH B. MES’ÛD’UN HANEFÎ MEZHEBİNİN OLUŞUMUNDAKİ ROLÜ - Bir Genel Kabulün Buhârî ve Müslim Rivâyetleri Çerçevesinde Gözden Geçirilmesi
Özcan Hıdır: İLK VAHYİN GELİŞİ HADİSİ BAĞLAMINDA VARAKA B. NEVFEL’İN HZ. PEYGAMBER’E DİNÎ-KÜLTÜREL ETKİSİNE DAİR İDDİALARIN 
DEĞERLENDİRİLMESİ
Mehmet Evkuran: KELÂM İLMİ VE YENİDEN YAPILANMA SÜREÇLERİ - Geçmiş Duygusu, Kültürel Bellek ve Hayatın Gerçekleri Ekseninde Bir 
Değerlendirme
Abdullah Kahraman: KLÂSİK FIKIH LİTERATÜRÜNDE KADININ CEMAATLE İBADETİ KONUSUNDAKİ YAKLAŞIMLARDA FİTNE SÖYLEMİNİN ROLÜ -ELEŞTİREL BİR BAKIŞ-
Necdet Çağıl: “KUR’ÂN DİLİ ve RETORİĞİ” ADLI KİTAP ÜZERİNE
Mehmet Akgül: TÜRKİYE’DE SİYASAL-TOPLUMSAL MERKEZİN DEĞİŞİM SÜRECİ VE MUHAFAZAKÂRLIK
İsmail Albayrak: ERKEN DÖNEM KURRÂ İLE İLGİLİ ORYANTALİSTİK BAKIŞ AÇISININ ELEŞTİREL DEĞERLENDİRMESİ
Mustafa Tekin: TÜRKİYE’DE AYDIN KADINLARIN DİN ANLAYIŞI
Soner Gündüzöz: ARAPÇA’NIN POTANSİYELİ: ARAPÇA’DA KELİME TÜRETİM YOLLARINA İLİŞKİN BİR İNCELEME
Ali Kaya: RUH VE BEDEN BÜTÜNLÜĞÜNE DOKUNULMAZLIK KURAMI BAKIMINDAN ÖLME HAKKI
Süleyman Genç: HALİFE el-KÂDİR DÖNEMİNDE BAĞDAT’TA YAŞANAN DİNÎ-SİYASÎ HADİSELER VE ONUN SÜNNÎ SİYASETİ
Marcel A. Boisard Çeviri: Şemsettin Ulusal: BATININ KAMU VE ULUSLARARASI HUKUKUNA İSLÂM’IN MUHTEMEL TESİRİ ÜZERİNE
Maurice Borrmans Çeviri: Süleyman Turan: KUR’ÂN-I KERÎM VE KİTÂB-I MUKADDES’TE DİNÎ ÇOĞULCULUK VE SINIRLARI
 
ARAŞTIRMA NOTLARI:

Mehmet Eren: MUHADDİSLERİN HADİS İLMİNDEKİ DERECELERİ VE MEŞHUR HADİS ÂLİMLERİNE DAİR İKİ ÖNEMLİ KAYNAK

Ruhattin Yazoğlu: ÖLÜMSÜZLÜK İNANCININ DAYANDIĞI TEMELLER

 
NOSTALJİ:
Halil İnalcık Çeviri: İbrahim Kalın: İSTANBUL: BİR İSLÂM ŞEHRİ
  makaleler


ABDULLAH B. MES’ÛD’UN HANEFÎ MEZHEBİNİN OLUŞUMUNDAKİ ROLÜ -Bir Genel Kabulün Buhârî ve Müslim Rivâyetleri Çerçevesinde Gözden Geçirilmesi-

Ahmet YAMAN

Müslüman ilim geleneğinde, “gelenek” kelimesinin de ima ettiği üzere, ana kaynağa doğru müteselsil bir bilgilenme ve kültürlenme ağı mevcuttur. Pozitifi, tabiîsi ve insanîsiyle esasen bütün ilimler için söz konusu olan bu ağ, dînî içerik taşıyan ilimlerde ve özellikle de fıkıhta daha barizdir. Zira hiçbir zaman tam anlamıyla bir sosyal bilim olamayan,[1] geleneğin varlığı her zaman hissedilen -belki böyle  olması da gereken-  hukukta, hem isim ve kaynak, hem de yöntem itibariyle ekolleşmeler kaçınılmazdır.

Bunun böyle olduğunu, fıkıh edebiyatının ilk örnekleri arasında yer alan eserlerde görmek mümkündür. Sözgelimi Evzâî (v. 157/774) “Bu, ilim ehlinin kabul ettiği ve imamların uyguladığı görüştür” cümlesiyle;[2] Ebû Yûsuf (v. 182/798), sevk ettiği bazı hükümlerden sonra belli bir isim telâffuz etmeden “”Kendilerine yetiştiğimiz âlimlerimizin ortak görüşüne göre”, bizim imamlarımız”,  bizim fakihlerimiz”, “Müslümanların önceki imamları” diyerek o hükmü bir geleneğe nispet etmekte;[3] veya “Bizden öncekilerden/seleften böyle bir şey nakledilmemiştir” diyerek[4] nefyetmekte; aynı şeyi Muhammed eş-Şeybânî (v. 189/805) “Bizim tercih ettiğimiz uygulama budur, nitekim Ebû Hanîfe’nin görüşü de bu doğrultudadır” cümlesiyle;[5] Mâlik b. Enes (v. 179/795) ise “Bizim aramızda ittifak edilen hükme göre” ve “Kendilerine yetiştiğim âlimlerin uyguladıkları hükme göre” ifadesiyle[6] göstermektedir.

Bu genel zaviyeden bakıldığında, Hanefî mezhebinin kurucu imamı Ebû Hanîfe’nin yetiştiği fıkıh ortamı ve geleneği, Irak yahut daha özel bir isimlendirmeyle Kûfe Mektebi olarak bilinmekte ve silsilenin en başında ağırlıklı olarak Abdullah b. Mes’ûd’un bulunduğu söylenmektedir.

Bu araştırma, işte bu genel kabulü, Abdullah b. Mes’ûd’un, Buhârî (v. 256/869) ve Müslim’in (v. 261/874) Sahîh’lerinde yer alan ahkâma dair rivâyetlerinin Hanefî mezhebinde ne ölçüde kaynak olarak alındığına dikkati çekerek sorgulayacaktır.


[1] Wallerstain başkanlığında Gulbenkyan Komisyonu, Sosyal Bilimleri Açın (çev. Ş. Tekeli), İstanbul 2000, s. 33.

[2] Ebû Yûsuf, er-Red alâ Siyeri’l-Evzâî, Beyrut ty. (Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye), s. 41.

[3] bkz. Kitâbu’l-Harâc, Kahire 1382, s. 51,62; er-Red alâ Siyeri’l-Evzâî, s. 21; Ahmed Hassan, İlk Dönem İslam Hukuk Biliminin Gelişimi, (çev. Haluk Songur) İstanbul 1999, s. 56.

[4] Ebû Yûsuf, er-Red alâ Siyeri’l-Evzâî, s. 44, 45.

[5] el-Âsâr isimli eserinde, hemen her hüküm cümlesinin sonunda.

[6] Sadece birkaç örnek olarak bkz., Muvatta’, “Zekât”, 34; “Sıyâm”, 55; “Ferâiz (Mîrâsü’s-sulb)” mukaddimesi; “Büyû”, 2. Hukuk geleneğini takip konusunda bkz. Dehlevî, Şah Veliyyullah, el-İnsâf, Kahire ty., s. 10-12.