BANKA MEVDUAT HESAPLARININ İSLÂM HUKUKU AÇISINDAN DEĞERLENDİRİLMESİ

Servet BAYINDIR

Bankaların kuruluşundaki temel amaç, tasarruf sahiplerinin ellerindeki sermayeyi çeşitli adlarla toplayıp piyasaya aktarmak suretiyle malî aracılık yapmaktır. Tasarrufları toplama ve değerlendirme yöntemleri bakımından faizli bankalarla faizsiz bankalar birbirlerinden ayrılırlar. Bu ayırım hesapların isimlendirilmesinde de görülür; mûdilerin hesapları faizli bankalarda vadeli ve vadesiz hesaplar, faizsiz bankalarda ise carî hesaplar ve katılma hesapları şeklinde isimlendirilir. Her iki anlayışa sahip bankalar da AŞ olarak kurulabildiğinden, belli bir miktar öz sermayeye de sahip olmaları gerekir.^[1] Herhangi bir şirketin kurulabilmesi için ortakların yatırması gereken nakdî sermayeyi ifade ettiğinden, bankalardaki öz sermayenin hukukî niteliği hakkında önemli bir tartışma yoktur. Hane halkı, işletmeler ve kamu kuruluşlarınca çeşitli adlarla bankalara yatırılan mevduatın durumu ise, günümüz modern hukukçuları ve İslâm hukukçuları tarafından tartışılmaktadır. Meselenin günümüz hukukundaki durumu ayrı bir çalışmayı gerektirdiğinden^[2] biz bu makalede bankalardaki mevduatı İslâm hukuku açısından değerlendireceğiz.