Bu yazının amacı, genel olarak, zoraki modernleşme deneyimlerinin Türkiye’deki muhafazakâr Müslümanları^[1] içine çektiği pratik bir çıkmazı, ‘ahlâk’ ile ‘cinsellik’ arasındaki kararsızlığı anlamaya çabalamaktır. Dünya ile âhiret arasında sürekli bir kararsızlık yaşayan ve ikisinden birini bir şekilde feda etmek durumunda kalacağını iyiden iyiye hisseden modern Müslümanlara, belki de iyi niyetle, yol göstermek üzere kaleme alınan ‘bilimsel’ metinlerden bazılarının kritik konusu edileceği bu yazıda, akademik ve entelektüel temsil acziyetinin kışkırttığı oryantalist kavrayış sorgulanarak, ‘ahlâk-cinsellik’ ikileminden kurtulmaya yönelik bir düşünceye ulaşılmaya çalışılacaktır.

Cinsellik, Kadın ve Ahlâk

Batı dışı toplumların, Batı’dan gelen çağrılara kulak vererek koyuldukları modernleşme yolunun zahmetli aşamalarından bir tanesi, ‘cinsellik’in ontolojik bir yenilenmeyle Batılı bir zeminde yeniden tanımlanması girişimidir. Çünkü özel tür bir ‘cinsellik’ anlayışı, Batı’ya has bir yaşam tarzının olmazsa olmaz bir koşuludur. Aslında, yakın zamanda kaybettiğimiz tanınmış dil filozofu Jacques Derrida’nın bize önerdiği ‘post-yapısalcı’ kuramı^[2] merkeze alarak ‘cinsellik’ üzerinde kavramsal bir analize girişirsek, başka kavramlarda olduğu gibi ‘cinsellik’te de ontolojik bir zeminsizlik (kavramsal nihilizm) gerçeğiyle karşı karşıya kalırız. Yani başka her şeyde olduğu gibi ‘cinsellik’te de belirlenmiş bir tür ‘anlam’ kalıbı yoktur, ‘anlam’ı insanlar ve moda kazandırır ‘cinsellik’e. Batı dışı toplumların da ilerlemek için varmak zorunda oldukları nokta burasıdır. Cinselliğin yeniden inşasında aşılması gereken bir bariyer vardır: ‘Ahlâk’ın geri kalmış zamanlara özgü ‘anlam’ dünyası ve bu dünyanın bütün referansları. Elbette eskimiş ahlâkî anlatıların üzerinde temellendiği konu, ‘kadının ontolojik tanımı, yeri ve toplumsal statüsü’ konusudur. Yapılması gereken, her şeyden önce, ‘kadın’ı tanım, yer, toplumsal statü ve rol bakımından ontolojik bir yenilenmeye tâbi tutmaktır. Böyle bir yenilenme için de kadınların eskimiş kalıplardan kurtulmaları, yani ‘özgürleştirilmeleri’ gerekir. Nilüfer Göle’nin, İslâm ahlâkına has gördüğü bir gerçek, ‘toplumsal ahlâkın, kadınların belirlenmiş, sınırlı rollerin varlık bulduğu sınırlı mekânlara yönlendirilmesiyle temellendirildiği ve sağlandığı’ gerçeği^[3] tam da burada işe yarar. İslâmcı^[4] dünya görüşünün cinsellik dolayımında modernleştirilmesi (Friedric Wilhelm Hegel’in tarihsel evrimi okuyuş ve anlama biçimiyle, ‘özgürleştirilmesi’^[5]) için kadının özgürleştirilmesi şarttır.^[6] İslâm toplumlarındaki kadınların özgürleşme hareketlerinin, İslâm ahlâkı ve İslâm cinselliği, daha az dolayımlı bir vurguyla, Müslüman kadınlar üzerindeki antropolojik ve sosyolojik alan araştırmalarının böyle tutkulu bir amaçları vardır.