“Mâtürîdîlik”, Ebû Mansûr el-Mâtürîdî’nin (ö.333/944) İslam-Türk kültürü içerisinde geliştirdiği ve sistematik bir tarzda ortaya koyduğu “inanç sistemi” ya da “din anlayışı”nı benimseyen ve takip eden kimselere verilen bir isimlendirmedir. Tarihsel süreçte bu Kelam ekolü, akla daha çok önem vermekle şöhret bulmuştur.

Bu ekole adını veren İmam Mâtürîdî’nin yetiştiği dönem, Abbasi İmparatorluğu’nun zayıflamasından sonra Mâveraünnehir’de kurulan ve ilim adamlarını himaye etme ve ilmî faaliyetleri desteklemeleriyle tanınan Samani Hanedanlığı’nın (h. 261-390/m. 874-999) en parlak dönemidir. Bu dönemde, gerek Samani Devleti’nin başkenti olan Buhara, gerekse Tirmiz, Nesef, Taşkent, Fergana gibi önemli şehirlerin başında gelen ve Mâtürîdî’nin doğup büyüdüğü Semerkand birer ilim ve sanat merkezi haline gelmiş ve Bağdat’ı gölgede bırakacak düzeye ulaşmıştır.