Ey derûn-i derde dermân isteyen! Cân kulağın aç ki verem sana ben.

Eğer tok olursan ferahnâk olursun.

Eğer aç olursan gamnâk olursun.

Eğer uyursan mürdesin.

Eğer bîdâr olursan mütehayyirsin.

Ve eğer mülûk ve ümerâ kapılarına varırsan “بئس الفقير على باب الامير” (Emîrin kapısına giden fakir ne kötüdür!) hitâbıyla muhâtab ve mu‘âtab olursun.

 Eğer ulemây-ı zâhir meclisine varırsan “يعلمون ظاهرا من الحياة الدنيا و هم عن الاخرة هم غافلون” (Onlar dünya hayatının görünen yüzünü bilirler. Ahiretten ise, onlar tamamen gafildirler)[1] remzini işitirsin.

 Eğer meşâyıh meclisine varırsan “الذين هم يراؤن” (Onlar gösteriş yapanlardır)[2] ‘itâbıyla mu‘âteb olursun.

 Eğer marifetullah tahsîl edeyim dersen “و ما قدروا الله حق قدره” (Allah’ı gereği gibi tanımadılar)[3] denilir.

 Eğer dünya talebinde olayım dersen “الدنيا جيفة و طالبها كلاب” (Dünya bir leştir; onu isteyen ise köpeklerdir)[4] denildi.

 Eğer âhiret talebinde olayım dersen “و الاخرة حرام على اهل الدنيا” (Ahiret dünya ehline haramdır) derler.