Mutezilenin Basra ekolüne mensubiyetiyle tanınan müfessir Ebü’l-Kâsım ez-Zemahşerî’nin (ö.538/1144) ünlü tefsiri el-Keşşâf, Arap dilinin inceliklerini dikkate alan, Kur’an’ın îcâz yönünü ve Kur’ân ifadelerinin taşıdığı edebi üstünlüğü ortaya koyan yönleri itibarıyla bir taraftan Fahreddin er-Râzî, Beydâvî, en-Nisâbûrî, Ebû’l-Berekât en-Nesefî, Ebüssuûd Efendi ve Elmalılı Hamdi Yazır gibi pek çok Sünnî müfessirin ilgi ve teveccühüne mazhar olurken[1], diğer taraftan itizali düşünceye destek çıkan ve ayetleri bu düşünce paralelinde izah eden yönleri itibarıyla Kâdî Iyâd, Ebû Hayyân el-Endelûsî, İbn Teymiyye ve Tâcüddîn es-Sübkî gibi çok sayıda Sünnî alimin eleştiri ve tenkidine muhatap olmuştur.[2] Lakin bu tenkit geleneği içinde Zemahşerî’yi en fazla eleştiriye tabi tutan kişi, tefsir tarihinde İbnü’l-Müneyyir lakabıyla tanınan mâlikî fakîhi, müfessir ve edip Ebû’l-Abbâs Nâsıruddîn Ahmed b. Muhammed b. Mansûr el-İskenderî’dir (ö.685/1284).[3]