Çağdaş çalışmalarda, Matürîdî’nin bibliyografik kaynaklarda zikredilmediği yaygın bir kanaat olarak paylaşılmaktadır. Bu tespit yayınlanmış ve çok mütedavil eserler itibariyle doğru bir tespit gibi gözükmektedir. Buradan hareketle, İslâm dünyasında ilmî faaliyetlerde bulunan kişilerin mezhebî, millî vs. kimliklerine bakılmaksızın biyografilerine yer verilen eserlerde ondan neredeyse hiç bahsedilmemesi, bilhassa Arapların yoğunluklu olduğu bölgelerde ve İslâm dünyasının batısında Mâtürîdî’nin tanınmaması veya ihmal edilmesi meselesi çağdaş bazı araştırmalarda spekülasyon konusu yapılmıştır. Biz burada Mâtürîdî’nin kendi memleketinde bile iki asra yakın ihmal edilmiş olduğunu hatırlatarak bu tartışmaların yeterli ilmî verilerden yoksun olduklarının altını çizmekle yetineceğiz.

Tespitlerimize göre Mâtürîdî’nin kelâmî görüşlerine ve onun hayatıyla ilgili bir kısım anekdotlara yer veren en eski kaynak, Mâtürîdî’nin öğrencisi Ebû’l-Hasan Ali b. Saîd er-Rüstüfeğnî’nin bir öğrencisine ait olup bu eser Semerkant Sünnî kelâm ekolüne mensup Ebû Seleme’nin Cümelü usûli’d-dîn[1] adlı eserine yazılan bir şerhtir. Müellifi tam tespit edilememekle birlikte yazar bir yerde biyografisinden söz ettiği babasının adını İbn (Ebû?) Zekeriyyâ Yahyâ b. İshâk şeklinde vermektedir.[2] Eserin müellifi İbn Yahyâ gerek kendi hocası Rüstüfeğnî’den ve gerekse Mâtürîdî ve Hakîm-i Semerkandî’den bir çok konuda görüş nakleder ve kitabının sonlarında Semerkant Sünnî kelâm ekolüne mensup şahıslar hakkında kısa bilgiler verir. Bu eserde Mâtürîdî “Zamanında ilimde, anlayışta, mezhepleri bilmede ve takva hassasiyetinde yegane idi” diye tavsif edilmektedir.[3]

Hanefî olmayan tarihî kaynaklarda ise Mâtürîdî’nin adı tesbit edebildiğimiz kadarıyla ilk olarak Şâfiî alimlerden Ebû Asım Muhammed b. Ahmed el-Herevî el-Abbâdî’nin (ö.458/1066) Ramazan 435’te (Nisan 1044) tamamladığı Kitâbü Tabakâti’l-fukahâi’ş-Şâfi‘iyye adlı eserinde geçmektedir.