Klasik terimi, özelde bir toplumun yahut dinî topluluğun genelde de insanlık ailesinin ortak malı hâline gelmiş, genel kültür içinde sabit bir yer edinmiş, kendi alanında otorite kesbetmiş ilmî eserler ve sanatsal yapıtlar gibi muhtelif kültür ürünlerini ifade eder. Bunun yanında, modern zamanlara ait olanın aksine köklü bir geleneğe dayanan şey anlamını da içerir. Ayrıca, çok sık yinelenmesinden dolayı etkisini yitirip sıradanlaşmış tutum ve davranışlar da kimi zaman klasik kelimesiyle ifade edilir; ancak bu son manadaki kullanım zemme medar olan bir çağrışıma sahiptir. Kelime, yalın olarak kullanıldığında hem müsbet hem menfi bir delalete sahip olduğu için, başlıkta zikri geçen “klasik” sözcüğünü, İslâm ilim ve kültür tarihinde referans mercii olmaya hak kazanmış eserler anlamında kullandığımızı belirtmek isteriz.

Tefsir, İslâmî terminolojide, Hz. Peygamber’e inzal edilen ilâhî hitabı lügat, sarf, nahiv, beyan, usul-i fıkh ve kıraat gibi çeşitli ilimlerden istifade etmek suretiyle anlamayı, manalarını açıklamayı, hüküm ve hikmetlerini ortaya koymayı mümkün kılan bir ilim dalı olarak tanımlanır.[1] Bu tanım her ne kadar efrâdını câmî gözükse de tefsirin hadis, kelâm ve fıkıh gibi,[2]