Araştırma Makalesi

Kur’ân’daki El-Esmâü’l-Hüsnâ ve Tenâsüb

Al-Asmau’l-Husna at Qur’an and Relations

Öz

El-Esmâü’l-Hüsnâ, terim olarak "Allah’a âit en güzel isimler" anlamına gelmektedir. Kur’ân’da yaygın bir şekilde zikredilen bu isimler, aynı zamanda Yüce Allah’ın sıfatları için kullanılır olmuştur. Kur’ân’daki el-Esmâü’l-Hüsnâ, insanlara Allah’ı tanıtmak ve insanlarla insanların ilişkilerini en mükemmel seviyeye çıkarmak amacı taşımaktadır. Bu isimler; âyetlerin, sûrelerin bağlamlarıyla ve aynı zamanda birbirleriyle de münâsebet içinde olup en çok, âyetlerin sonlarındaki cümlelerde zikredilmektedir. Bu tür cümleler, âyetleri tekid etmekte ve onları özetlemektedir. Böylece bu isimlerin, Kur’ân’da rastgele serpiştirilmemiş oldukları anlaşılmaktadır.
Al-Asmaü’l-Husna terminologically means "the most beautiful names belonging to God". These names that are widespread in Qur’an also have been used in the attribution of God. Al-asmaü’l-husna in Qur’an aims to make people acknowledge God and to escalate relations between persons themselves at the best level. These names are in relation to the verses, suras (chapters of Qur’an) and also each other. They are mentioned frequently in the sentences at the end of verses. These sort of sentences confirm the verses and summarize them. Thus, it is observed that the names of God aren’t spread at ransom in Qur’an.

Anahtar Kelimeler

El Hüsnâ, Kur’ân, Münâsebet, Sıfatlar, Allah.
al-Asmau’l-Husna, Qur’an, Relation, Attributions, God

Kaynakça

  • Âlûsî, Şihâbüddîn Mahmûd, Rûhu’l-Maanî fî Tefsîri’il-Kur’âni’l-Azîm ve’s-Seb’i’l-Mesânî (I-XXX), Beyrut, tsz.
  • Beydâvî, Kâdî Nâsırü’d-Dîn Ebû Saîd Abdullah b. Ömer, Envârü’t-Tenzîl ve Esrârü’t-Te’vîl (I-II), İstanbul, tsz.
  • Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el-Huseyn, Kitâbü’l-Esmâ ve’s-Sıfât, Lübnan, tsz.
  • Bilgiz, Musa, Âyetler ve Sûreler Arası Münâsebet Saîd Havva Örneği, Ankara, 2006.
  • Buhârî, Ebu’l-Huseyn b. el-Haccâc, el-Câmi’u’s-Sahîh (I-VIII), İstanbul. 1992.
  • Bursevî, İsmâil Hakkı, Rûhu’l-Beyân (I-X), İstanbul, 1398.
  • Cîlî, Abdülkerîm b. İbrâhîm, el-İnsânü’l-Kâmil fî Ma’rifeti’l-Evâhir ve’l-Evâil, Mısır, 1316.
  • Ebû Hayyân el-Endelüsî, el-Bahru’l-Muhît (I-VIII), Beyrut, 1403/1983.
  • Ebu’s-Suûd, Muhammed b. Muhammed, İrşâdü’l-Akli’s-Selîm ilâ Mezâye’l-Kur’âni’l-Kerîm (I-IX), Beyrut, 1411/1990.
  • Ebü’l-Bakâ, Eyyûb b. Mûsâ el-Kefevî, el-Külliyât Mu’cemun fi’l-Mustalahât ve’l-Fürûki’l-Lugaviyye, Beyrut, 1413/1993.
  • Elmalılı, M. Hamdi Yazır, Hak Dini Kur’ân Dili (I-IX), İstanbul, I-X, tsz.
  • Ensârî, Muhammed b. Abdillah, Dekâikü’l-İşârât ilâ Meâili’l-Esmâ ve’-Sıfât, Beyrut, 1408/1988.
  • Fîrûzâbâdî, Mecdüddîn, Muhammed b. Yakûb, Basâirü Zevi’t-Temyîz Fî Letâifi Kitâbi’l-Azîz (I-IV), Beyrut, tsz.
  • Gazzâlî, Ebû Hâmid Muhammed, el-Maksadü’l-Esnâ fî şerhi Esmâi’l-Lâhi’l-Hüsnâ, Mısır, 1324.
  • Hâtib, Abdülkerîm, Allah Zâten ve Mevdûan, Beyrut, 1395/1975.
  • Hâzin, Alâüddîn Ali b. Muhammed b. İbrâhîm, Lübâbü’t-Te’vîl fî Maâni’t-Tenzîl (I-IV), Beyrut, tsz.
  • Isfahânî, Râgıb, Mu’cemü Müfredâti Elfâzi’l-Kur’ân, tahkik: Nedim Maraşlı, Beyrut, tsz.
  • İbn Âşûr, Muhammed Tâhir, Tefsîrü’t-Tahrîr ve’t-Tenvî (I-XXX), Tunus, tsz..
  • İbn Hanbel, Ahmed, el-Müsned (I-VI), İstanbul, 1992.
  • İbn Kesîr, Ebülfidâ İsmâîl el-Kureşî, Tefsîru’l-Kur’âni’l-Azîm (I-IV), Kahire, 1408/1988.
  • İbn Mâce, Ebû Abdillah Muhammed b. Yezîd, es-Sünen (I-II), İstanbul, 1992.
  • İbn Manzûr, Ebü’l-Fadl Cemâlüddîn Muhammed, Lisânü’l- Arab (I-XV), Beyrut, tsz.
  • Koçyiğit, Talat, Hadisçilerle Kelâmcılar Arasındaki Münakaşalar, Ankara, 1989.
  • Kurtubî, Ebû Abdillâh Muhammed b. Ahmed el-Ensârî, el-Câmi’ Li Ahkâmi’l-Kur’ân (I-XX), Kahire, 1387/1967.
  • Merâgî, Ahmed Mustafa, Tefsîrü’l-Merâgî (I-X), Beyrut, 1394/1974.
  • Müslim, Ebu’l-Huseyn b. el-Haccâc, el-Câmi’u’s-Sahîh (I-III), İstanbul. 1992.
  • Nisâburî, Hasan b. Muhammed, Garâibü’l-Kur’ân ve Regâibü’l-Furkân (XXX), Kahire, 1384/1964.
  • Râzî, Fahrüddîn, Mefâtihü’l Gayb (I-XXXII), Tahran, tsz.
  • Reşid Rızâ, Muhammed, Tefsîru’l-Kur’âni’l-Hakîm (I-XII), Kahire, 1373/1954.
  • Suyûtî, Celâlüddîn Abdirrahmân, el-Itkân fî Ulûmi’l-Kur’ân (I-II), Beyrut, tsz.
  • Taberî, Ebû Cafer Muhammed İbn Cerîr, Câmu’l-Beyân an Te’vîli Âyi’l-Kur’ân (I-XXX), Beyrut, 1415/1995.
  • Topaloğlu, Bekir, “Allah”, DİA, İstanbul, 1989, II, 471-498.
  • Topaloğlu, Bekir,“Esma-i Hüsnâ”, DİA, İstanbul, 1995, XI, 404-418.
  • Uludağ, Süleyman, “Cemâl”, DİA, İstanbul, 1993, VII, 296.
  • Uludağ, Süleyman, “Celâl”, DİA, İstanbul, 1993, VII, 240.
  • Ulutürk, Veli, Kur’ân-ı Kerîm Allah’ı Nasıl Tanıtıyor? İzmir, 1985. Yurdagür, Metin, Allah’ın Sıfatları Esmâü’l-Hüsnâ, İstanbul, 1984.
  • Yıldırım, Suad, Kur’ân’da Ulûhiyet, İstanbul, 1987.
  • Zemahşerî, Cârullâh Mahmûd b. Ömer, el-Keşşâf an Hakâiki’t-Tenzîl ve Uyûni’l-Akâvîl Fî Vucûhi’t-Te’vîl (I-IV), Beyrut, 1397/1977.
  • Zerkeşî, Bedrüddîn Muhammed b. Abdillâh, el-Burhân fî Ulûmi’l-Kur’ân (I-IV), baskı yeri yok, 1376/1957.

Detaylar

Sayı
Cilt: 7, Sayı: 1, Bahar 2007
Geliş Tarihi
27.02.2007
Kabul Tarihi
22.08.2019
Yayın Tarihi
31.05.2007
Dergi Bölümü
Araştırma Makalesi
Bilim dal(lar)ı
Temel İslam Bilimleri,
Tefsir

Nasıl Atıf Yapılır

Polater, Kadir. “Kur’ân’daki El-Esmâü’l-Hüsnâ Ve Tenâsüb”. Marife 7/1. 31 Mayıs 2007. 43-63. https://doi.org/10.5281/zenodo.3343825.
Özet Görüntüleme: 3
PDF İndirme: 2

Dosya İndirmeleri

Dosya indirme bilgisi bulunmuyor.
DergiPark İstatistikleri: